Pang Habang Buhay Na Kahirapan

749

Karamihan sa mga Pilipinong lubog sa kahirapan ay tilang nasasanay na sa buhay nilang katiting ang kita. Ayon sa iba, sanay na silang mamumuhay sa kahirapan at tilang wla nang nag bago. Tangap na ng iba na wala nang magandang pangyayari sa kanilang buhay, tanggap na nila na mamatay silang mahirap.

Habang ako’y nag hahanap ng panibagong ma- ulat, nag lakad lakad ako sa Barang 7, Bacolod City, Negros Occidental. Karamihan sa mga resident as nasa laban ng kanilang bahay at nag papahinga sa basketball court. Sinalubong ako ng mga matatamis na ngiti, tila na mukhaan nila ako dahil sa kabilang kalye lang ako naka tira.

Nang ako’y naka upon na sa isang maliit na sari sari store, may na salubong akong binata. Nang na ibsan na ang aking hiya, naki pag usap ako sa kanya, pero na-I sulat ko na ang aking mga tanong. Habang kami’y nag uusap, tinanong ko sa kanya kung nag-aarap pa pa cya, saan siya naka tira at kung nasaan ang mga magulang niya.

“Ambot miss, nag dako ko ya na pigado, hasta guro ma patay ko imol man kami gyapon. Daw wala man ko b gusto gid sa kabuhi. Basta maka kaon lang ko sang inchakto ah. Nag untat naman ko gani swela, daw indi mana bi maka bulig, pigado man kami gyapon. Usik lang na sa kwarta ang eskwela ya.kasta guro sa ulihi diri lang ko sa kilid dalan eh.

Isip Pinoy

Marami man ang gising sa kahirapan, isa sa mga pinakamahirap na ibsan nag wain ng mga Pilipino ay ang pagka tamad. Tamad mag isip, tamad mag trabaho, tamad mag hanap ng paraan kung paano ma-ahon ang sarili sa hirap.

Karamihan ay nawalan na ng pag asa dahil tanggap na nila ang kahirapan na sasalubong sa kanila. Kumportable na sila sa buhay na kung ano man ang meron sila, kung bakit karamihan sa kanila ay umaasa na lamang sa tulong at bigay ng gobyerno.

Resulta ng Kahirapan sa Kabataan

Musmos pa lamang sila, pero karamihan ay tumigil na sap ag aarap at mag pinili nila ang tumulong na laman sa kani-kanilag magulang. Dulot ng kahirapan, mga kabataan ngayon ay mas pipiliing mag trabaho kesa mag aral.

Nag bibigay man ang gobyerno ng sapat na tulong sa kanila, katiting pa rin ang kanilang kinikita dahil lamang sa sawa na silang mag trabaho at hindi nang umaasa na makamit nila ang komportable at maginhawang buhay.

Bawat bata, kahit batang kalye ay may karapatan. Karapatang maging masaya, karapatang makapag-aral, karapatang magkakaroon ng kasiyahan. Ang mga batang kalye ay hindi kaka kami ng kani-kanilang karapatan dahil ipinag kait ito sa kanila ng kapalaran.

Ayon sa mga balita, ang Pilipinas ay ika-73 sa 163 na mga bansa na tinatangkilik ang karapatang pambata. Ginagawa gin ng lahat ang gobyerno ang lahat upang mai-baba ang bilang ng child labor sa bansa at mai-bigyan ang mga bata ng magandang kinabukasan.

Ma Ibsan Pa Ba Ang Kahirapan?

Sa pag tiyaga, pag trabaho nga maayos at pag isio ng positibo pare sa sarili ay makaka tulong sap ag asenso. Hindi bago ang kahirapan, kahit na ma mga karatig na bansa. Hindi ito ma solusyonan ng pang madalian, dahit kailangan din ito ng cooperasyon.

May mga tao na halos pinapatay na ang sarili sa kakatrabaho, meron din ibang nabale wala ang mga bagay na makaka ahon sa kanila sa kahirapan. Mahirap man tubusin nag paghihirap, walang imposibleng pangayayri sa taong maskipag at matyaga, lalo’t na kung may pinaglalabal sila.

Hindi hadlang ang kahirapan sa pag asenso. Kahit gaano ka hirap ang pinapagawa magagawa ito ng taong pursigido at matyaga. Yung iba nag tratrabaho ng dalawang pagawaan para lang ma iibsan ang kahirapat, pero meron ding ibang tao na bonabale wala ang mga oportunidad na binibigay sa kanila.

Nakakalungkot lang isipin nap ang mga tao mismong hirap na hirap as sila ding hindi nag tatrabaho dahil tumatangap sila nga subsidia sa gobyero.walang rason na hindi ang tao maabot ang kanyang parngarap, iban na lamag pag sila at tamad at hindi binigibyang halaga ang kung anu mang meron sila.

Writer’s Note:

In my hometown, Bacolod, there are families living in almost every abandoned building. What’s even more frustrating is the fact that most of their children would freely sniff Rugby (liquid solvent) and cause mischief. Children as young as five are exposed to solvent, but pluralistic ignorance would always surface. I am one of those  who will sometimes look away, knowing that I can’t do anything to help these families stray from their current situation.

It’s frustrating to know that children who grew up in poverty are instilled with a mindset that they will remain poor. Lack of motivation, vision and hope are three of the most common drivers as to why people living in Philippine poverty accepted their fate.

The most that I can do is to create awareness, and prompt my readers to see how beautiful our country is, but it needs a lot of fixing. Foreigners may see my country as a paradise, but hidden beneath the beauty are the hungry children longing to be fed and loved.

Written by Abbie Uychiat

Abbie Uychiat studied BS Psychology and is an aspiring independent film director based in the Philippines. She is a dreamer and is juggling the joys of single motherhood, her career as a recruitment specialist and a freelance writer. Part of her mission is to provide a better and cleaner Philippines for the future generation.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here